Kod yazarken bazen yazdığınız şey olması gerektiği gibi çalışmaz, mantıklı bir sebep bulabilmek için saatlerce ararsınız, tararsınız, kodu şekilden şekile sokup yapboza çevirirsiniz, ama nafile. Hatta yazdığınız kodu o kadar basite indirgersiniz ki, artık "Yeni başlayanlar için ..." kitabının ilk sayfasında yer alabilecek hale gelir.
O anda artık bunun bir hata değil çok basit olduğu halde yorgunluk ve dikkatsizlikten mütevellit göremediğiniz bir şeyden olduğunu içten içe hissedersiniz, ama saç baş yolunma noktasına çoktan gelinmiştir. Tıpkı aşağıdaki Python kodunda olduğu gibi;
class C:
def seta(self, a): pass
def geta(self): return "a"
x = property(geta,seta)
test = C()
test.x = "b"
print(test.x)
Kodun her durumda "a" çıktısı vermesi gerektiğini düşünürsünüz ama "b" verir. İşte böyle bir durumda yapılacak en iyi şey uzun bir ara verip, dingin bir kafa ve yeni bir bakış açısıyla dönmektir. Çünkü döndüğünüzde eksiği şıp diye bulacaksınızdır. :D
Pardus 2009'dan gördüğümüz gibi KDE4, Plasma, masaüstü efektleri ve masaüstü araması gibi yeni teknolojileriyle sistem gereksinimlerini biraz yükseltmiş doğal olarak. Sonuçta da Pardus 2009 yeterli işlemci ve RAM gücüne sahip olmayan sistemler için bir seçenek olmaktan çıktı ve çıtayı biraz yükseltti. Ben de eski donanımlara sahip kullanıcılar için hep Xfce'yi önerdim, ancak bugüne kadar yazdıklarım hep "hızlı, yavaş, yeterince hızlı, çok yavaş" gibi göreceli ifadelere dayanıyordu.
Pardus 2008'i sistemime son kurduğum günün üzerinden tam 365 gün geçti, bu arada sayısız güncelleme, KDE4 ve Xfce maceraları, sayısız disk bölümleme yaptım, depodaki pek çok programı pek çok defa kurdum ve kaldırdım, birkaç tane kaynak koddan derleme ve kapalı kodlu yazılım da sisteme uğrayıp geçti, Wine ve Playonlinux ile başarısız denemeler yapıldı ve Devel deposundan birkaç paket bile derlenip kullanıldı hatta bir ara Arch ve Debian ile komşuluk bile yaptı.